یک پله به عقب

با مرخصی تحصیلیم موافقت شد. دیگه آدم هایی که باهاشون ارشد رو شروع کردم نمی بینم. با هیچ کدوم صمیمی نبودم ولی حداقل هر روز که می رسیدم سر کلاس چهره های آشنایی رو می دیدم که می تونستم بهشون لبخند بزنم و سلام کنم و کم کم داشت برام راحت می شد که توی کلاس جلوشون بحث کنم. دارم سعی می کنم از یه عقب گرد دوباره ناراحت نباشم. اون هم وقتی که فقط خودم می دونم چه قدر حالم بد بود و هیچ جوره نمی تونستم برم دانشگاه. جدای از همه این ها، عقب گرد آدم رو نمی کشه هر چند مسیر رو کند می کنه.